/ philosophy

The way / De weg

'The way' is the natural course of life. It can't be sensed, and can't be followed. But by not following it, by letting things go their own way, one follows 'the way'. This is the essence of nature, as manifested in plant and animal, in the sequence of seasons, and in the earth itself. All man's effords to change his destiny is senseless, and a corruption of 'the way'. This corruption has led to the duality of 'this' and 'that', of 'good' and 'evil'. Because 'right' can only exist in conjuncture with 'wrong', and 'wrong' with 'right'. If this duality is not understood as a contradiction, it is called 'the axis of the way', the center of the circular course. Right and wrong are an infinite multitude, but in 'the axis' there is harmony.


'De weg' is de natuurlijke loop van het leven. Zij is niet waar te nemen, en niet na te volgen. Maar juist door haar niet na te volgen, door de dingen hun beloop te laten, volgt men 'de weg'. Dit is de essentie van de natuur, zoals deze zich manifesteerd in plant en dier, in de opeenvolging van de seizoenen en de aarde zelf. Al het pogen van de mens om zijn bestemming te wijzigen is zinloos, en een dwaling van 'de weg'. Deze dwaling heeft geresulteerd in de tweedeling tussen 'dit' en 'dat', tussen 'goed' en 'kwaad'. Want 'juist' kan alleen ontstaan uit 'onjuist', en 'onjuist' uit 'juist'. Als beiden niet als tegenstelling opgevat worden, dan heet dit 'de spil van de weg', het centrum van de kringloop. Juist en onjuist is een oneindige veelheid, maar in 'de spil' is er harmonie.