/ philosophy

Childhood / Kindertijd

Do you still remember? Years ago, when you were still a child. How the world was full of discoveries. Every day was a day of amazement. Every discovery so endlessly interesting that the world around you was easily forgotten. The latest discovery was the world. Until a new, even more interesting, discovery came along. Life was such an adventure back then. Your parents probably hoped you wouldn't wake up so early for a change, but who can sleep in a world so full of adventure?

Yesterday evening I watched Studio Ghibli masterpiece, `My Neighbour Totoro'. I was planning to write a review about this cartoon, but it isn't possible to put this movie to words. For a little while it brought me back to my childhood, when everything was still new, when I could amaze myself over what I consider to be the most simple things now. When there were things you could only see as a child, unreachable for adults.

After the movie, I thought a long time about why with growing up, the amazement for the world disappears. I think this has to do with the way we see the world. When growing up we stop seeing every specimen as something unique, but just as one of many in a certain category. A tree isn't something unique anymore, something to be amazed about, but just a 'tree', or at most an 'oak'. When we immediately put a name on things, the unique character disappears.

I suggest an experiment. Let's stop to directly put names on things for awhile. It won't be easy, but let's try to really let the world speak to us. Let the world come to be, instead of forcing it to our own image of it. Not in categories, but in unique specimens. How would the world look like then? And would it be possible to regain the amazement from out childhood? I hope so.


Weet u het nog? Jaren geleden, toen u nog een kind was. Hoe de wereld nog vol ontdekkingen was. Elke dag weer was een dag van verbazing. Elke ontdekking was zo eindeloos interessant dat de wereld om u heen al snel vergeten was. De nieuwste ontdekking was de wereld. Totdat een volgende, nog interessantere, ontdekking zich aandiende. Wat was het leven toen een avontuur. Uw ouders hoopten waarschijnlijk dat u deze dag eens niet zo vroeg wakker zou worden, maar wie kan blijven slapen in zo'n wereld vol avontuur?

Gisteravond keek naar het meesterwerk van Studio Ghibli, namelijk `My Neighbour Totoro'. Ik had in gedachten hier een review van deze tekenfilm neer te schrijven, maar in woorden is niet te vatten wat deze film laat zien. Ze bracht me weer even terug in mijn kindertijd, toen alles nog nieuw was, toen ik me nog kon verbazen over wat nu de meest simpele dingen zijn. Toen er nog dingen waren die je alleen als kind kon zien, onbereikbaar voor volwassenen.

Na de film heb ik nog lang nagedacht over hoe het nu komt dat met het volwassen worden ook de verbazing over de wereld verdwijnt. Ik denk dat dit te maken heeft met de manier waarop wij de wereld zien. Met het ouder worden zie je elk exemplaar niet meer als een uniek ding, maar slechts als één van de vele uit een bepaalde categorie. Een boom is niet meer een uniek ding waarover je je kunt verwonderen, maar is slechts een 'boom', of in het uiterste geval een 'eikeboom'. Op het moment dat we direct een naam ergens op plakken, verdwijnt het unieke karakter.

Ik stel daarom een experiment voor. Laten we eens een tijdje ophouden overal direct een naam aan te geven. Het zal niet meevallen, maar laten we proberen om de wereld écht tot ons te laten spreken. Laat de wereld tot zijn komen, in plaats van deze naar ons eigen inzicht te dwingen. Niet in categorieën, maar in unieke exemplaren. Hoe zou de wereld er dan uit gaan zien? En zou het mogelijk zijn de verwondering uit onze kindertijd weer te hervinden? Ik hoop het.